يكى از مسائل مورد اختلاف در كتاب الصوم، حكم شخص روزه دارى است كه در اثناى روزه ماه رمضان به سفر مى‌رود. نظر مشهور آن است كه چنانچه پيش از ظهر به سفر رود، روزه خود را افطار كند و در صورتى كه بعد از ظهر به سفر رود، بايد روزه را ادامه دهد. در مقابل، گروهى ديگر عقيده دارند كه شرط جواز افطار آن است كه از شب، نيّت سفر بكند و در غير اين صورت، سفر پيش از ظهر همانند سفر بعد از ظهر است و افطار جايز نيست نويسنده در اين مقاله با بررسى اقوال مختلف در اين زمينه به اين نتيجه مى‌رسد كه در مطلق سفر پيش از زوال و نيز مسافرت پس از زوال كه با تبييت انجام گيرد، افطار لازم است كه اين نظر موافق با قول صاحب وسائل است .

واژگان كليدى : ماه رمضان، روزه، سفر، تبييت نيت.

(الف) دانش آموخته سطح سه حوزه علميه قم. مقاله حاضر، تلخيص از رساله علمى سطح سه نويسنده است كه با راهنمايى و اشراف استاد محمد مهدى شب زنده‌دار به انجام رسيده است.